Θάνος Μικρούτσικος : Σημειώσεις μιας ζωής - Το αυτοβιογραφικό σημείωμα του εκλιπόντος συνθέτη

Live εικόνα Αθήνας από το Αστεροσκοπείο Πεντέλης

Σχεδόν αίθριος

4 °C

76%

ΑΡΧΙΚΗ

pentelikonews.gr

Πολιτισμός - Τουρισμός

Προσαρμοσμένη αναζήτηση Google

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Θάνος Μικρούτσικος : Σημειώσεις μιας ζωής - Το αυτοβιογραφικό σημείωμα του εκλιπόντος συνθέτη
Ημερομηνία: 31/12/2019, 11:28 - Εμφανίσεις: 166

Είδε το φως της ζωής σε ένα νεοκλασικό σπίτι της Πάτρας – Αράτου 33 και Κορίνθου στις 13 Απριλίου του 1947.

Η οικογένειά του προερχόταν από παλιό αστικό «τζάκι», που ήρθε στην Πάτρα από τους Δελφούς στις αρχές του 19ου αιώνα.

Αφησε την τελευταία του πνοή το περασμένο Σάββατο στο δωμάτιο 309 του νοσοκομείου Μετροπόλιταν, νικημένος από τον καρκίνο.

Τα 72 χρόνια που μεσολάβησαν ο Θάνος Μικρούτσικος – οποίος κηδεύτηκε χθες σε κλίμα βαθιάς οδύνης- έγραψε με τις συνθέσεις του τη δική του σελίδα στο ελληνικό τραγούδι.

Οπως σημείωνε σε αυτοβιογραφικό σημείωμα που μας εμπιστεύτηκε στην τελευταία συνάντησή μας, ξεκίνησε να κάνει μουσική πριν καν πάει στο δημοτικό σχολείο.

«Στην αρχή εγκαταστάθηκε εντός μου η κλασσική μουσική.

Ο Μπαχ, ο Μπετόβεν, ο Μότσαρτ.

Παίζοντάς τους στο πιάνο 10-12 χρόνων ταξίδευα στους δρόμους της πόλης μου της Πάτρας, στις στοές της, στα νεοκλασικά της, αλλά έφευγα και πέραν αυτής.

Σε πόλεις και εποχές παλιές που δεν ήξερα.

Αυτοσχεδίαζα στο πιάνο με τις ώρες.

Λίγο πιο μετά λίγο πριν, εκεί στο ’60 νέες αγάπες.

Ο Χατζιδάκις, ο Θεοδωράκης, το τραγούδι δηλαδή.

Δεύτερο αγκωνάρι εντός μου.

Χρωστάω και σε αυτούς ταξίδια αλλά και πόνους αφόρητους.

Ο αυστηρός δάσκαλος του Ωδείου εξασκείτο με τον χάρακα στα δάχτυλά μου για να πάψω να τους παίζω στο πιάνο.

Δεν σταμάτησα να τους παίζω.

Αλλαξα δάσκαλο.

Τέλος στο Πανεπιστήμιο ανακάλυψα νέους μουσικούς κόσμους.

Η μεταπολιτική Avant quarde μουσική, νέοι ήχοι, νέες θεωρίες, έγινε η καθημερινότητά μου.

Καινούργια ταξίδια, νέα όνειρα, άγνωστοι τόποι.

Από την αρχή όμως που συνέβαιναν όλα αυτά εισήλθαν στη ζωή μου και οι ποιητές.

Ηθικός αυτουργός ο πατέρας μου που κρατώντας με στην αγκαλιά του, από τα 5 μου χρόνια μού διάβαζε ποιήματα σχεδόν κάθε βράδυ.

Από τότε θυμάμαι απέξω όλα τα ποιήματα του Καρυωτάκη.

Αλλά και Καβάφη και Ρίτσο και όλους σχεδόν τους ελάσσονες ποιητές που δεν είναι όσο ελάσσονες τους είπαν».

Η ποίηση έγινε η δεύτερη διάσταση της καθημερινότητάς του.

«Κάποιες φορές – θυμάμαι – έπιανα τον εαυτό μου να μιλάει ...

Πηγή/Περισσότερα: in.gr

Μείνετε σε επαφή μαζί μας: